برگ،برگ، برگ بياوريد!

Tue, 05 Feb 2008 03:49:00 GMT

برگ،برگ،برگ بياوريد!

«فَلَمٌا ذاقَا الشٌَجرةَ بَدَت لَهُما سَوآتُهُما وَ طَفِقا يَخصِفان عَلَيهما من وَرَق الجَنَّة»(سوره ي اعراف،آيه ي 22)

پس چون از آن درخت خوردند، زشتي هايشان برايشان آشکار شد؛ پس برآن شدند که از برگ درختان بهشت خود را بپوشانند.

*درخت ها،سايه در سايه، چتر در چتر، جوي ها دل در هم، بوته ها سر در سر...وما رد شديم.

مرغ ها، ترانه در ترانه، رودها زمزمه در زمزمه، بادها هاي در هو...وما رد شديم.

فرشته ها بال در بال، حوري ها دامن در دامن...وما رد شديم.

همه بسته در نطفه اي، نطفه در آدم.دست برديم. ما همه بسته در نطفه اي، نطفه در آدم. سيب يا گندم؟؟...

رميدن تصويرها، گسستن سايه ها، گريز جوي ها، ترک زمين، تفتيدن خاک، بيابان...رسيديم.

هان! اين زمين ، بهشت را بلعيده بوديم.

*پوشش ها فرو ريخت.تن پوشي که بخشيده بودند ، گرفتند. عرياني !

ناگهان فقط ما بوديم و برهنگي.هيچ نبود؛حتي لايه اي. عرياني بي حد و مرز. از ما فقط سگي مانده بود؛ خوک، مار و روباه و سوراخي نبود. بيابان پناهي نداشت. برگ، برگ، برگ بياوريد! وبزرگي هيچ برگي براي پوشاندن تمامي يک سگ، يک حيوان، کافي نبود.

*تو زشت شده بودي.براي توصيفت کلمه نداشتيم. کلمه هاي من از جنس بالا بودند. تو هم براي من کلمه نداشتي. فقط فهميدي که شبيه هيچ چيز زمين نيستم و فکر کردي اين يعني زشت.

بايد از هم فرار ميکرديم ولي تنهايي بيابان آنقدر وسيع بود که يک لحظه ترديد کنيم.گفتم:«بيا با هم باشيم!»گفتي:«نيشم ميزني؟»گفتم:«تا بيايم بزنم،تو مرا پاره کرده اي!»به سياهي غليظ رو به رو خيره شدي:«ميشود با هم باشيم؟»

*از کتاب فروشي که زدم بيرون، ديدمت. توي ايستگاه اتوبوس، ايستاده بودي. سرت پايين بود داشتي با پيش و پس کردن کفش هايت روي آسفالت داغ طرح مي کشيدي. توي اين ميدان شلوغ که غلظت عبور آدم ها از دود هم بيشتر بود، چطور شناخته بودمت؟ نمي دانم! لابد همان طور که تو تا سربلند کردي از دور مرا ديدي.

گفتي:« ما دو تا چند وقت است هم را نديده ايم؟ » گفتم: « از سيب تا حالا ! هنوز هم بي برگ ميگردي؟» تلخ خنديدي:«برگ اندازه ي من؟» و به عبور آدمهايي که بين مغازه ها و تاکسي ها لول مي خوردند. خيره شدي. گفتي:«هيچي يادشون نيست. انگار نه انگار. روح لخت را با خودشان راه مي برند.» گفتم: «چشم، زود اهلي ميشه. راحت ميشه رامش کرد. به هم عادت کردن.»

صدايت ضعيف شد. زمزمه اي شد که لاي بغضي گير افتاده باشد.«ولي من هنوز مي بينمش. هنوزم عادت نکرده ام. هيبت لعنتي ! پشت هيچي نميشه قايمش کرد. هر چي مي اندازي روش، ميره کنار.»

گفتم: «منم خسته ام. ميشه کاري کرد؟»

اتوبوس آمده بود. با صف رفتي جلو و از آن جلو داد زدي: « يه چيزايي شنيدم.» دويدم پي ات ولي از پله ها رفته بودي بالا. صبر کردم تا پنجره را باز کردي و سرت را آوردي بيرون . گفتي:«من و تو که عادت نمي کنيم ، بايد بريم دنبال لباس . چيزي که بپوشاندمان.»گفتم: «نشوني داري؟»

گفتي:« فقط يک اسم.» خواستم باز بپرسم. اتوبوس رفته بود . کتابها را توي دستم فشردم . فقط يک اسم!

*زني کل مي کشيد. دف مي زدند . نواي هلهله مي آمد. آواز هماهنگ زنان. رسيده بودم کنار خانه گِلي. پشت داده بودم به ديوار داغي که هرمش داشت ذره ذره بغض منجمدم را آب مي کرد. با خودم فکر مي کردم کاش تو هم بودي.کاش با کتاب هاي من آشتي ميکردي و مي شد از راه آن کلمه ها تو را هم اينجا آورد.

ناگهان ديدمت کنارم ايستاده اي، به همان ديوار. ريز خنديدي:«ما هم اومديم ديگه. هر کي از راه خودش. توبا کتاب هايت، ما با عشق.

فکر کردي همه چي فرمول داره؟» گفتم:« عروسيه!» گفتي:« جانم فداي داماد بي زره.»

بروبر نگاهت کردم. بعد تازه يادم افتاد که پيامبر پرسيده بود:« چه داري مهر دخترم کني؟»

او سر پايين انداخته بود:«فقط شمشيرو شتري آب کش و زره ام.»

و جواب شنيده بود:«شمشيرت براي جنگ لازم است، شترت براي آب آوردن. مي ماند زره!»

گفتي :«عشق که هست ، مرد زره مي خواهد چه کار؟» يادم افتاد که او زره را به کفي عطر عشق فروخته بود.

با بغضي گرفتي:«داماد بي زره، عروس کاسه هاي گِلي»

و يک آن، دست هاي پيامبر را ديدم که بالا رفتند:«خدايا ! برکت ده قومي را که بيشتر ظرف هايش گِلين است.»

بدنت از شوق مي لرزيد. گفتي:«همين حالا در بزنيم.»زنان شعر ميخواندند:

«فسرن جاراتي بها انها کريمة بنت عظيم الخطر»

اي هم قدمان او را همراهي کنيد.بزرگواري که دختر رسول بلندمرتبه است.

گفتم: « وسط عروسي؟! ادب هم بعضي وقتها چيز خوبي است!»

گفتي:« ادب مال تو و پا چوبي ها مثل خودت.من دارم مي روم از شرم اين عرياني...از فلاکت برهنگي»

صورتت سرخ شده بود. سرم داد زدي:«ديگه طاقت ندارم. هر شب هزار تصميم،هر صبح همان ميشوم که بودم . همان سگ. طاقت ندارم. ميفهمي؟»

خواستم بگيرمت، به دو رفته بودي. پيچيده بودي توي کوچه. بعد در يک لحظه هر دو با هم ديديمش. کسي را که پيش از تو به در رسيده بود. کسي که پيش از تو، آنجا ايستاده بود. کسي را که پيش از تو ، در زده بود و منتظر بود. ديديمش که چيزي را لاي در گفت. تو مات همان وسط مانده بودي. کسي کل کشيد. همهمه زن ها از خانه بيرون ريخت.

-خانم اين يادگاري بود!

-اين را براي شب عروسي تان...!

-لباس ديگر که نداريد.همان پيراهن کهنه ي قبلي؟ مگر مي شود؟

-بگذاريد بروم دنبالش، خانم! عروس با کهنه شگون ندارد. بگذاريد...

من و تو فقط مرد را مي ديديم. زخم عميق عرياني و شرم سال ها نفس کشيدن بي تن پوش را که آهسته از صورتش محو ميشد. آن دورها دف ميزدند. هلهله مي کردند. مرد لباس را به صورتش چسباند. من و تو طاقت نداشتيم. بعد از آن لحظه را ببينيم. من و تو از لرزه هيجان کبود شده بوديم. من و تو، از همه سالهاي پيش ، حتي از اولين لحظه، انگار عريان تر شده بوديم. من و تو دست هايمان را حلقه کرديم دور خودمان، دور روحمان، و به خود پيچيديم.مرد از کوچه دور شد. من و تو مثل تکه سنگ هاي سردي روي خاک ولو شديم. درست مثل روز اول. حتي همديگر را نميتوانستيم نگاه کنيم.

زنان شعر ميخواندند:

«فسرن جاراتي بها انٌها کريمة بنت عظيم الخطر»

*هنوز سنگيني هواي گرفته سالن سمينار توي سرم بود. خواستم از آب سرد کن کنار پياده رو مشتي آب بپاشم به صورتم، صدي تو از پشت از جا پراندم:«خسته نميشويد شماها! هي حرف،هي سخنراني.بيا سينه اي بزن، نوحه اي دم بگير.» خنکاي آب، سنگيني هوا را آهسته از صورتم شست. گفتم:«باز ما به هم رسيديم.عجيبه. نه؟»

کتيبه بلندي را دستت بود باز کردي و سرش را دادي به من:«مال روضه ي فردا شبه. بايد ببنديم بين اين دو تا تير چراغ .»

پرسيدم:«هنوز اميدواري؟» براق شدي تو چشم هام:«ما هر دو تا ديديمش. مردي که از کوچه رفت، گرفته بود. واقعا گرفته بود!»

*اين بار کوچه خلوت بود. صدايي نمي آمد.آهسته ديوار را دور زدم تا خود را به در برسانم. از سه گوش ديوار که رد شدم تو را ديدم که پيش از من رسيده بودي.هيچ نگفتيم.هر صدايي،هر حرفي ممکن بود حرير اين خيال را چروک بيندازد. فقط نگاه کرديم در چشم هم ديگر.تقه زديم و عقب رفتيم...نفس ها حبس...در باز شد.

من ميخواستم بگويم:«گرسنه ام» تو ميخواستي بگويي:«عريانم» من زبان بگيرم:«فقير!» فقط گريستيم. در گاهي خيس شد. در نيمه باز بود. تاول هاي راه طولاني روي پاهايمان ترکيده بود. زخم سرباز کرده،خون و چرک و خاک راه دراز ريخت روي درگاهي. چه جايي را آلوده کرده بوديم...

چه جايي را...

از شرم عقب رفتيم.

تو آمدي بگويي:«هيچ دري نمانده که نزده باشيم». ترسيدي صدايت، صداي حيواني باشد. من از پشت پرده اي که در نسيم تاب ميخورد دور ميشدم تا جانوري پيدا نباشد؛ اما زانوانم از گرسنگي طولاني ، از خستگي لرزيدند. خواستم بيفتم، چنگ زدم به پرده ، تو فکر کردي حتي عوعوي مظلومانه ي سگي! صدايت را رها کردي تا از حنجره بيرون بريزد و فکر نکردي که ناله ات شايد شبيه چه باشد.

در نيمه باز بود. در گاهي خيس. ما هر دو خيره مانده بوديم. گفتي:«دارد آويز را از ردن خودش باز ميکند.»آمدم بگويم:«خيالاتي» آويز از لاي پرده آمده بود بيرون و در هوا تاب خورد. رشته اي جواهر. چيزي براي آويختن به گردن! يک سرش دست او بود، فقط مانده بود که ما بپريم و سر ديگر را بگيريم.

*ما مات، ما مبهوت بوديم. گرسنگي در يک لحظه اينگار تمام قوتمان را رفته بود. فکر کرديم دست اگر پيش ببريم تا بگيريم، شايد به جاي دست سم جانوري را ببيند. جلو اگر برويم چرک مي پاشد روي پرده. بو! بو را چه کنيم؟ بوي عفونت زخم هاي عميق عمر! تاب اگر نياورد چه؟دست اگر پس بکشد؟اين شد که همانطور مانديم و هيچ به فکرمان نرسيد اگر شانه به شانه هم بدهيم. قوت دو شانه، شايد جرأت دست ها بشود.

*در نيمه باز است؛ سال ها ست. در گاهي خيس است؛ سال ها است. رشته ي آويز از لاي پرده آمده بود بيرون.

در هوا تاب ميخورد سرش دست او. فقط مانده ما دست پيش ببريم تا سر ديگر. ما هر دو تا آنجا هستيم؛ سال ها است.

تو پشت ديوار پنهان گرفته اي، رشته را نگاه ميکني، سينه ميزني، اشک ميريزي و نوحه ميخواني. من نشسته ام همان جا رو به روي در و روزي هزار بار در دفترم مينويسم:«گردبند او عرياني را ميپوشاند، فقير را بي نياز مي کند و گرسنه را سير.»

فقط مانده ما دست پيش ببريم و سر ديگر را بگيريم . ما دو تا آن جا هستيم و هيچ به فکرمان نمي رسد شانه به شانه هم بدهيم تا قوت دو شانه شايد جرأت دست ها بشود!

فاطمه شهيدي*

من و گل نرگس

برگ،برگ، برگ بياوريد!